Alles leefde in Notion. Elk project. Elke taak. Elk klantdocument. Drie bedrijven aan informatie, allemaal netjes geordend in databases met relaties en rollups en filters.
En ik had geen idee wat er werkelijk in zat.
Het probleem met andermans database
Notion is geweldig tot je er bovenop probeert te bouwen. Ik wilde dat mijn AI mijn projecten las, mijn regels kende en taken uitvoerde. Dus koppelde ik het via API. De AI kon databases lezen, taken aanmaken, properties bijwerken.
Maar dit is het punt: zodra je kennis in andermans database leeft, ben je voortdurend aan het vertalen. Elke query gaat via een API. Elke structuur volgt hun schema. Elke automatisering hangt af van hun uptime.
Je bezit je data niet. Je huurt toegang ertoe.
Ik had 19 domeinbestanden, een Projecten-database, een Entiteiten-database, taken met relaties naar projecten. Het oogde geordend. Maar als ik mijn AI vroeg "wat mag je doen?", moest hij API-calls doen om zijn eigen identiteit te achterhalen. Dat is geen systeem. Dat is een opzoekdienst.
Het moment dat het klikte
Op 11 februari verwijderde ik Notion uit mijn hele stack. Niet geleidelijk. In één keer. De API-koppeling uit mijn config gehaald. Elke Notion-verwijzing uit elk document geschrapt. De notities gearchiveerd. 19 bestanden opgeschoond.
Wat kwam ervoor in de plaats? Niets nieuws. Gewoon bestanden.
Mijn Obsidian-vault, die ik naast Notion al gebruikte, werd de single source of truth. Niet als notitie-app. Als database.
Bestanden zijn een database als je ze zo behandelt
Markdown-bestanden met gestructureerde metadata bovenaan. Elk bestand heeft een type. Elk type heeft verplichte velden. Een taak heeft een entity en een prioriteit nodig. Een project heeft een gebied nodig. Elk bestand volgt dezelfde regels.
500+ bestanden. 12 types. Allemaal te queryen. Allemaal af te dwingen.
De bestanden alleen zijn niet het punt. De regels wel. Bestanden zonder enforcement zijn gewoon een rommelige map, en dat is precies wat ik in week één had. Wat een map in een database veranderde, is een laag die elke write weigert die het schema breekt, en dat is een verhaal op zich. Wat hier telde was de beslissing eronder: bezit de laag, huur hem niet.
Het contra-intuïtieve deel
Ik ging van een geavanceerde cloud-database met API's, relaties, rollups en automatiseringen naar platte tekstbestanden op schijf.
En het is beter. Niet "goed genoeg." Echt beter.
Snelheid. Een bestand lezen is sneller dan een API-call. Mijn AI verwerkt context in milliseconden, niet in seconden.
Controle. De regels staan in mijn code. Ik kan ze lezen, wijzigen, versioneren. Geen afhankelijkheid van de platformbeslissingen van iemand anders.
Versioning. Elke wijziging is een git commit. Toen een bulkmigratie 32 bestanden brak, draaide ik het met één commando terug. Probeer dat maar met Notion.
Transparantie. Mijn AI kan exact aanwijzen welk bestand hij las. Ik open het en verifieer. Geen black box.
Offline. Werkt zonder internet. Werkt in het vliegtuig. Werkt als Notion plat ligt.
De echte les
De les is niet "Notion is slecht." Notion is prima voor wat het is. De les is: als je een systeem bouwt waarin AI je regels leest en je intentie uitvoert, dan moet je de datalaag bezitten. Volledig. Niet huren.
Elke laag tussen je data en je AI is een vertaallaag. Elke vertaling is een potentieel misverstand. Elke afhankelijkheid is een potentieel faalpunt.
Ik ging van Notion naar niets. En "niets" bleek precies te zijn wat ik nodig had. Platte bestanden, afgedwongen door code, geversioneerd door git, gelezen door AI zonder tussenpersoon.
Geen vendor. Geen API. Geen vertaling. Gewoon jouw regels, in jouw bestanden, op jouw machine.