Het begint meestal met een orkestratie die je in één keer wilt doordrukken: één briefing erin, een hele keten van agents die samenwerken, een afgewerkt resultaat eruit. En het werkt, tot het niet werkt — en dan sta je daar met output die er overtuigend uitziet, maar waarvan je niet kunt zeggen waar het misging. Ergens in stap drie van de zeven ging iets stilletjes scheef, en de rest van de keten bouwde daar netjes op verder.
De meeste mensen gebruiken agents als een gokkast: tik een prompt, trek aan de hendel, hoop. De uitweg is niet méér hopen, en ook niet slimmere agents — het is een laag tussen intentie en output die weigert slechte output door te laten. Behandel agents als een compiler. Het hele idee in vijftig seconden:
https://kris-media.fsn1.your-objectstorage.com/kriscoelus/mini-courses/agent-compiler-en-001.mp4
poster: https://kris-media.fsn1.your-objectstorage.com/kriscoelus/mini-courses/agent-compiler-en-001-poster.jpg
De vergelijking is exact, niet poëtisch. De bron is intentie — een briefing in gestructureerde tekst, geen losse prompt-poëzie. De passes zijn de agents, elk met één afgebakende taak. Contracten zijn de intermediate representation. De typechecker bestaat uit eval gates: eerst de goedkope deterministische checks (bouwt het, slagen de tests, klopt het met het schema), en waar oordeel nodig is een critic-agent die het werk van de vorige stap een score geeft en het terugstuurt zodra het tekortschiet. De linker voegt de losse delen samen tot één geheel. En de release-gate is een mens.
Stap voor stap ziet dat er zo uit:
agent-compiler-flow
AI die alleen maar produceert is een stagiair met cafeïne. Een systeem dat weet welke stappen moeten bestaan, welke checks elke stap moet overleven en wat er gebeurt als een stap zakt — dat begint op een fabriek te lijken. Twee daarvan draaien al op deze architectuur: een research-engine, waar vijf agents vijf invalshoeken parallel onderzoeken, elk geschaduwd door een critic, waarna een coherentie-pass en een synthese-pass er één document van maken; en een product-engine die software fase voor fase bouwt, met tests die elke fase afgrendelen. Het is vroeg werk — de research-engine draait, de product-engine heeft een eerste versie en is nog niet end-to-end autonoom — en non-deterministisch van ontwerp: dezelfde briefing geeft op een andere run licht andere output, en die variatie platslaan zou de waarde kapotmaken. Het doel is niet identieke output, maar output die elke gate haalt, elke keer.
De verschuiving die echt telt, is niet de agents slimmer maken. Het is toegeven dat ze onbetrouwbaar zijn, en de verificatie rond dat feit heen bouwen. Een compiler vertrouwt de programmeur niet. Hij checkt, en dan checkt hij nog eens.